https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2559/دل-من-گره-گیر-من-ماند-و-امروز-پای-مرا-بست#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2559 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2559&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2559/دل-من-گره-گیر-من-ماند-و-امروز-پای-مرا-بست از آتش <br /> چه مردان سبزی<br /> چه مردان سبزی از آتش گذشتند<br /> چه مردان سبزی در آتش نفس تازه کردند<br /> زمین تشنه<br /> من تشنه<br /> دل های با خویش و با هیچ پیوسته، تشنه<br /> چه مردان سبزی به دریا رسیدند<br /> نسیمی نیامد<br /> نسیمی نپرسید<br /> نسیمی مرا رو به معنای شبنم نچرخاند<br /> دل من گره گیر گل های قالی<br /> دل من گره گیر برگ حقوق تقاعد<br /> دل من گره گیر یک میز<br /> یک پله<br /> یک پست<br /> دل من گره گیر من ماند<br /> چه مردان سبزی به آیین افرا رسیدند<br /> دل من گره گیر تزویر پنهانی یک ترازو<br /> دل من گره گیر یک حجره<br /> یک خانه<br /> &nbsp;یک کارخانه<br /> دل من گره گیر حراج انصاف<br /> چه مردان سبزی به باغ تماشا رسیدند<br /> دل من نپرسید<br /> چرا خانه ام از عبور پرستو تهی شد<br /> چرا پشت تنهایی ام<br /> رد پرواز پروانه ها سوخت<br /> مسیر نگاهم<br /> چرا از نفس های باران جدا ماند<br /> چرا کرت دستان سبزم ورق خورد<br /> و دیگر کسی سمت سرچشمه ی باغ را<br /> از دل من نپرسید<br /> دل من گره گیر من ماند<br /> و &laquo;امروز&raquo; پای مرا بست<br /> و افسون یک وعده، یک وجه<br /> و جادوی یک نام<br /> و آوازه ی یک تریبون<br /> و پیوند رنگین ترین چاپ<br /> با دفتر شعر وا خورده ی من<br /> مرا از مسیر کبوتر جدا کرد<br /> و من چشم بستم بر اندوه مرغان آبی<br /> و من پشت کردم به قانون افرا<br /> و من پا نهادم به چشم شقایق<br /> و من چشم بستم به هنگامه ی آه<br /> در سینه ی چاه<br /> و از کوچه ی رنج سرشار یک شهر<br /> دامن کشیدم<br /> من آیینه ی درد را حس نکردم<br /> و آن میل پنهان مرا برد<br /> بریدم <br /> به غربت رسیدم<br /> و بیگانگی از دلم آسمان را درو کرد<br /> و من پشت کردم<br /> به مردان سبزی که در آسمان ریشه دارند<br /> و مردان سبزی که از خوان آتش گذشتند<br /> و مردان سبزی که در باغ آتش<br /> نفس تازه کردند<br /> چه مردان سبزی<br /> چه مردان سبزی به محراب معنا رسیدند<br /> و من سقف بینایی ام را<br /> چراغ کبوتر نیفروخت<br /> و من باغ دانایی ام<br /> میوه ای مهربان را نیاموخت<br /> و من تا چراغان معنای یک گل<br /> دلم را نبردم<br /> دل من گره گیر من ماند<br /> و مردابِ امروز پای مرا بست<br /> چه مردان سبزی به دریای فردا رسیدند! محمدرضا عبدالملکیان Wed, 28 Aug 2013 10:55:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2559 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2555/این-شهر-چه-کرده-هیچ-می-دانی#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2555 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2555&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2555/این-شهر-چه-کرده-هیچ-می-دانی با این دل ریشه دار بارانی<br /> این شهر چه کرده، هیچ می دانی؟<br /> <br /> دل، مزرعه ی گیاه و گندم بود<br /> دل، در شط عطر پونه ها گم بود<br /> <br /> دل، ریشه به شور و شوق شبدر داشت<br /> دل، شانه به شانه ی صنوبر داشت<br /> <br /> دل، دست دعای خلوتی محجوب<br /> دل، چاره گشای چرخ خرمنکوب<br /> <br /> دل، خطِ شیارِ شخمِ گاوآهن<br /> دل، راهِ عبورِ خوشه تا خرمن<br /> <br /> دل، جلوه ی جوشش بهاران بود<br /> دل، رازِ زلال ابر و باران بود<br /> <br /> شب، بام بلند روستا با دل<br /> راهی ز دل ستاره ها تا دل<br /> <br /> خوابی همه بوی خوب گندمزار<br /> خوابی نه چنان، که چشم دل بیدار<br /> <br /> با بانگ خروس قریه بر می خاست<br /> با هر نفسش سپیده را می خواست<br /> <br /> می رفت و به چشمه شستشو می کرد<br /> با باور آب گفتگو می کرد<br /> <br /> کاریز، انیس آشنایش بود<br /> یعنی که همیشه پا به پایش بود<br /> <br /> کاریز و دلم، دو مهربان با هم<br /> در رویش خاک، این و آن با هم<br /> <br /> این، بذر به کام کرت می افشاند<br /> او، ریشه ی تشنه را به خود می خواند<br /> <br /> این، تازه نهال را قلم می زد<br /> او، باور خوشه را رقم می زد<br /> <br /> در ظهر عطش ضیافتی ساده<br /> یک سفره ی سبز دل به ما داده<br /> <br /> در سفره ی سبز این دل و کاریز<br /> یک کوزه ز آب زندگی لبریز<br /> <br /> کاریز و دلم، چه سال ها با هم<br /> بیگانه ز قیل و قال ها با هم<br /> <br /> با مهر گیاه، همنشین بودیم<br /> همسایه ی روشن زمین بودیم<br /> <br /> یک صبح خروسخوان، پرید این دل<br /> خون دید و سپیده را ندید این دل<br /> <br /> چشمان هراس و دشنه ای خونریز<br /> فریاد دلم که: وای، کو کاریز؟<br /> <br /> در فاجعه دل به پای سر می رفت<br /> می رفت و به ورطه ی خطر می رفت<br /> <br /> دل رفت و رسید و دید و خون گردید<br /> از ریشه شکست و واژگون گردید<br /> <br /> دل دید به عمق وحشت پاییز<br /> یک دشنه میان شانه ی کاریز<br /> <br /> در فاجعه، آب را فدا کردند<br /> یعنی که مرا از او جدا کردند<br /> <br /> آنگاه دلم همیشه ابری شد<br /> دل آمد و دل شکست و شهری شد<br /> <br /> با این دل ریشه دار بارانی<br /> این شهر چه کرده، هیچ می دانی؟ محمدرضا عبدالملکیان Fri, 05 Jul 2013 09:59:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2555 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2549/دیدار#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2549 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2549&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2549/دیدار من در آیینه نگه کردم<br /> دیدم، هیهات<br /> تا نهایت تنهاست! محمدرضا عبدالملکیان Tue, 31 Jul 2012 08:13:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2549 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2558/مهربانی-را-بیاموزیم#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2558 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2558&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2558/مهربانی-را-بیاموزیم مهربانی را بیاموزیم<br /> فرصت آیینه ها در پشت در مانده است<br /> روشنی را می شود در خانه مهمان کرد<br /> می شود در عصر آهن<br /> آشناتر شد<br /> سایبان از بیدمجنون،<br /> روشنی از عشق<br /> می شود جشنی فراهم کرد<br /> می شود در معنی یک گل شناور شد<br /> مهربانی را بیاموزیم<br /> موسم نیلوفران در پشت در مانده است<br /> موسم نیلوفران، یعنی که باران هست<br /> یعنی یک نفر آبی است<br /> موسم نیلوفران یعنی<br /> یک نفر می آید از آن سوی دلتنگی<br /> می شود برخاست در باران<br /> دست در دست نجیب مهربانی<br /> می شود در کوچه های شهر جاری شد<br /> می شود با فرصت آیینه ها آمیخت<br /> با نگاهی<br /> با نفس های نگاهی<br /> می شود سرشار از رازی بهاری شد<br /> دست های خسته ای پیچیده با حسرت<br /> چشم هایی مانده با دیوار رویاروی<br /> چشم ها را می شود پرسید<br /> یک نفر تنهاست<br /> یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست<br /> در زمین زندگانی آسمان را می شود پاشید<br /> می شود از چشم هایش<br /> چشم ها را می شود آموخت<br /> می شود بر خاست<br /> می شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون شد<br /> می شود دل را فراهم کرد<br /> می شود روشن تر از اینجا و اکنون شد<br /> جای من خالی است<br /> جای من در عشق<br /> جای من در لحظه های بی دریغ اولین دیدار<br /> جای من در شوق تابستانی آن چشم<br /> جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می گفت<br /> جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت<br /> جای من خالی است<br /> من کجا گم کرده ام آهنگ باران را؟<br /> من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟<br /> می شود برگشت<br /> می شود برگشت و در خود جستجویی داشت<br /> در کجا یک کودک ده ساله در دلواپسی گم شد؟<br /> در کجا دست من و سیمان گره خوردند؟<br /> می شود برگشت<br /> تا دبستان راه کوتاهی است<br /> می شود از رد باران رفت<br /> می شود با سادگی آمیخت<br /> می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد<br /> می شود کیفی فراهم کرد<br /> دفتری را می شود پُر کرد از آیینه و خورشید<br /> در کتابی می شود روییدن خود را تماشا کرد<br /> من بهار دیگری را دوست می دارم<br /> جای من خالی است<br /> جای من در میز سوم، در کنار پنجره خالی است<br /> جای من در درس نقاشی<br /> جای من در جمع کوکب ها<br /> جای من در چشم های دختر خورشید<br /> جای من در لحظه های ناب<br /> جای من در نمره های بیست<br /> جای من در زندگی خالی است<br /> می شود برگشت<br /> اشتیاق چشم هایم را تماشا کن<br /> می شود در سردی سرشاخه های باغ<br /> جشن رویش را بیفروزیم<br /> دوستی را می شود پرسید<br /> چشم ها را می شود آموخت<br /> مهربانی کودکی تنهاست <br /> مهربانی را بیاموزیم محمدرضا عبدالملکیان Wed, 18 Jul 2012 10:45:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2558 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2551/مات#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2551 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2551&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2551/مات زندگی، بازی شطرنجی است<br /> که تمامش دو کلام کوتاه است:<br /> &laquo;کیش، مات&raquo;<br /> تا کجا می شود از &laquo;کیش&raquo; گریخت؟! محمدرضا عبدالملکیان Wed, 18 Jul 2012 09:32:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2551 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2560/چشم-در-چشمِ-روشن-فردا#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2560 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2560&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2560/چشم-در-چشمِ-روشن-فردا دفتری خالی ام، چه بی معنا<br /> مانده ام در حصار خود تنها<br /> <br /> و سرانگشت روشن باران<br /> خط سبزی نمی کشد اینجا<br /> <br /> سطری از آفتاب با من نیست<br /> و مرورم نمی کند دریا<br /> <br /> تا کجا نا نوشته خواهم ماند<br /> در کتابِ ستاره و صحرا<br /> <br /> و کسی نیست پشت چشمانم<br /> و کسی از قبیله ی لیلا<br /> <br /> چه شد آن پا به پای دل رفتن<br /> چشم در چشمِ روشن فردا<br /> <br /> چه شد آن دست های بارآور<br /> و چنین پاکشیدن از گل ها<br /> <br /> و شقایق مرا نمی خواند<br /> و صدایم نمی کند افرا<br /> <br /> پای باران نمی رسد تا من<br /> دستِ دریا نمی زند در را<br /> <br /> من چنین نیستم، نمی خواهم<br /> که بیفتم به پای خود از پا<br /> <br /> و درختی نمی شود تسلیم<br /> آی باران بگیر دستم را<br /> <br /> برسانم به واپسین لبخند<br /> بتکانم در اولین دریا محمدرضا عبدالملکیان Mon, 09 Jul 2012 11:07:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2560 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2553/تمام-چهارده-سالگی-اش#Comments 6 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2553 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2553&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2553/تمام-چهارده-سالگی-اش تمام چهارده سالگی اش را در کفن پیچیدم<br /> با همان شور شیرین گونه<br /> که کودکی اش را در قنداق می پیچیدم<br /> حماسه ی چهارده ساله ی من<br /> با پای شوق خویش رفته بود و اینک<br /> با شانه های شهر<br /> برایم بازش آورده بودند<br /> صبور و ساکت<br /> سر بر زانوانم نهاده بود و <br /> دستان پرپر شده اش را<br /> بر گردنم نمی آویخت<br /> از زخم فراخ حنجره اش<br /> دیگر بار، باران کلام مهربانش را<br /> بر من نمی بارید<br /> بر زخم بسیار پیکرش<br /> عطر آسمانی شهادت موج می خورد<br /> و لبان در خون نشسته اش<br /> مرا تا موج موج خنده های زلال کودکی اش می کشاند<br /> مظلوم کوچک من<br /> کودکی اش را بر اسبی چوبین می نشست<br /> و با شمشیری چوبین<br /> در گستره ی رویاهایش<br /> به ستیز با ظلم بر می خاست<br /> مظلوم کوچک من<br /> با نان بیات شبانه<br /> چاشت می کرد<br /> و با گیوه های خیس<br /> زمستان سنگین شهر را به مدرسه می رفت<br /> اندوهم باد<br /> که انگشتان کوچکش را<br /> بیش از آنکه سپید دیده باشم<br /> کبود دیده بودم<br /> مظلوم کوچک من<br /> هر روز نارنجک قلبش را<br /> از خانه به مدرسه می برد<br /> و مشق هایش را بر دیوار کوچه های شهر می نوشت<br /> مظلوم کوچک من<br /> در رنج ورق می خورد و بزرگ می شد<br /> و هر روز، بار اندوه غریبی<br /> بر شانه های کوچکش<br /> سنگین تر می شد<br /> دیوارهای کوچه ی &laquo;دوآبه&raquo;*<br /> حماسه ی چهارده ساله ی مرا<br /> از یاد نخواهند برد<br /> آنچنانکه دیوارهای چشم به راه شهر &laquo;مندلی&raquo;<br /> در آن شبیخون شگفت شبانه<br /> دستان کوچک حماسه ی چهارده ساله ی من<br /> چه رازی را بر دیوارهای شهر مندلی نوشت؟<br /> و عطر چه عشقی را در کوچه های شهر مندلی پراکند؟<br /> که به یکباره، هزار ستون دشمن به هم لرزید<br /> و از هزار سوی<br /> هزار گلوله ی سربی<br /> قلب کوچک حماسه ی چهارده ساله ی مرا<br /> نشانه رفتند<br /> مظلوم کوچک من<br /> در ستاره باران آن شب<br /> چگونه پرپر زد؟<br /> و چگونه پرپر شد؟<br /> که فریادِ رسایِ رسولش<br /> از هزار فرسنگ فاصله<br /> تمام دلم را به آتش کشید<br /> با تمام دلم<br /> تمام چهارده سالگی اش را در کفن پیچیدم<br /> با همان شور شیرین گونه<br /> که کودکی اش را در قنداق می پیچیدم<br /> <br /> <br /> <br /> *دوآبه: نام یکی از کوچه های قدیمی شهر نهاوند محمدرضا عبدالملکیان Mon, 09 Jul 2012 09:41:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2553 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2564/حالا-که-آمده-ای#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2564 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2564&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2564/حالا-که-آمده-ای حالا که آمده ای<br /> چرا این قطار ایستاده است؟<br /> چرا این قطار بر نمی گردد؟ محمدرضا عبدالملکیان Sun, 08 Jul 2012 11:20:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2564 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2554/در-التهاب-گونه-ی-او-قد-کشید-اشک#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2554 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2554&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2554/در-التهاب-گونه-ی-او-قد-کشید-اشک مادر، سلام<br /> خانه ات آبادان<br /> گفتم که خانه ات؟<br /> در نامه ی تو خواندم و دانستم<br /> بیداد زخم ظالم موشک<br /> سقف گلین خانه ی ما را<br /> به خاک ریخت<br /> مادر غمت مباد<br /> که پاهای ما به پاست<br /> دست تو، دست من<br /> دست هزار من<br /> می سازد و دوباره می آغازد<br /> هر آنچه را که تیر فتنه می اندازد<br /> گفتی:<br /> &laquo;آن شب که موشک آمد و ویران کرد&raquo;<br /> &laquo;مریم به خواب بود&raquo;<br /> &laquo;فردا فقط عروسک خونینش<br /> بر جای مانده بود&raquo;<br /> یک هفته بعد نیز<br /> یک پیرمرد<br /> دست به خون نشسته ی مریم را<br /> از قلب سبز باغچه ی سرخ خانه اش<br /> در لا به لای گریه ی گل ها جست<br /> مظلوم کوچکم<br /> اینگونه در شقاوت ظلمی بزرگ<br /> سوخت<br /> مادر غمت مباد که تاریخ جنگ ما<br /> با خون پاک و روشن مریم<br /> نوشته خواهد شد<br /> با دل، نگاه کن<br /> تاریخِ پُر تلالو مظلومان<br /> سرشار از شکفتن مریم هاست<br /> این نامه را<br /> از جبهه ی جنوب<br /> از سرزمین زخمی خوزستان<br /> با خون پاک و روشن مریم<br /> با خون پر تلاطم کارون<br /> با خون کرخه می نویسم و می گویم:<br /> مادر غمت مباد<br /> اینجا حضور روشن ایثار<br /> جاری تر از تلاطم کارون است<br /> مادر، اینجا ستاره ها همه روشن<br /> اینجا ستاره ها همه نزدیک<br /> در یک شب حماسه و حمله<br /> بر بام خاکریز<br /> گرمای یک ستاره ی قرمز را<br /> من با دو دست خویش چشیدم<br /> دیروز<br /> در هُرم آفتاب و آتش جبهه<br /> یک زن به سن و سال تو را دیدم<br /> گفتم: سلام مادر<br /> چرخی زد و&nbsp; به شوق نگاهم کرد<br /> در التهاب گونه ی او<br /> قد کشید اشک<br /> گفتا: شهید شد<br /> با کرخه نور تا دل دریا رفت<br /> مثل صدای اوست، صدایت<br /> او پاره ای ز پیکر من بود<br /> نه<br /> من پاره ای ز پیکر او بودم<br /> مادر<br /> این نامه یک اشارت کوتاه<br /> از سرزمین نور و نخل و پرنده است<br /> از سرزمین زخمی خوزستان<br /> از سرزمین راز شهادت<br /> از سرزمین فرصت پرواز<br /> اینجا، فرصت برای نوشتن زیاد نیست<br /> خشم تفنگ منتظر پنجه ی من است<br /> مادر <br /> چشم انتظار باش<br /> خداحافظ محمدرضا عبدالملکیان Sun, 08 Jul 2012 11:15:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2554 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2563/دو-هفته-است-که-می-سازم#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2563 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2563&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2563/دو-هفته-است-که-می-سازم دو هفته است که دلتنگم<br /> هنوز چشم به در دارم<br /> دلم به ابر گره خورده است<br /> هنوز یکسره می بارم<br /> <br /> دو هفته است هوا تلخ است<br /> و نیست فرصت پروازم<br /> دو هفته است که می سوزم<br /> دو هفته است که می سازم<br /> <br /> دو هفته است در این خانه<br /> چراغ شمع می افروزند<br /> دو هفته است که گلدان ها<br /> در انتظار تو می سوزند<br /> <br /> دو هفته است که شب بوها<br /> عزیز گم شده ای دارند<br /> دو هفته است که شب تا صبح<br /> به جستجوی تو بیدارند<br /> <br /> دو هفته است که گنجشکان<br /> به شوق دانه نمی آیند<br /> دو هفته است کبوترها<br /> به بام خانه نمی آیند<br /> <br /> دو هفته است که دیگر نیست<br /> کسی که عاشق گل ها بود<br /> کسی که در غم ما می سوخت<br /> کسی که آه چه تنها بود<br /> <br /> دو هفته است که رازش را<br /> کسی به آب نمی گوید<br /> دو هفته است سلامم را<br /> کسی جواب نمی گوید<br /> <br /> دو هفته است که یک شانه<br /> کنار آینه آسوده است<br /> دو هفته است که غم انگار<br /> همیشه مونس من بوده است<br /> <br /> به روی طاقچه یک لیوان<br /> سه چار قرص هنوز آنجاست<br /> و نسخه ای که نپیچیده است<br /> دو هفته منتظر فرداست<br /> <br /> دو هفته از سفرش رفته است<br /> دو هفته است که دل ابری است<br /> دو هفته است که باران هست<br /> دو هفته است که مادر نیست محمدرضا عبدالملکیان Sun, 08 Jul 2012 11:09:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2563 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2550/بازیچه-ایم-ما#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2550 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2550&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2550/بازیچه-ایم-ما یک عمر، یک نَفَس<br /> با گام های ممتد بی آغاز<br /> در جاده های ممتد بی پایان<br /> در امتداد این همه پوچی<br /> تا هیچ می رسیم<br /> بازیچه ایم ما محمدرضا عبدالملکیان Sun, 08 Jul 2012 08:18:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2550 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2562/دست-های-روشن-تو#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2562 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2562&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2562/دست-های-روشن-تو با هر چه عشق<br /> نام تو را می توان نوشت<br /> با هر چه رود<br /> راه تو را می توان سرود<br /> بیم از حصار نیست<br /> که هر قفل کهنه را<br /> با دست های روشن تو می توان گشود محمدرضا عبدالملکیان Sat, 07 Jul 2012 06:08:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2562 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2565/دیگر-نه-شاعرم-نه-عاشق#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2565 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2565&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2565/دیگر-نه-شاعرم-نه-عاشق حالا که آمده ای<br /> دیگر نه شاعرم نه عاشق<br /> فقط این پنجره را ببند<br /> تا دلم نگیرد محمدرضا عبدالملکیان Wed, 04 Jul 2012 11:39:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2565 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2556/از-جنگ-هیجده-روز-کوچکتر-است#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2556 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2556&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2556/از-جنگ-هیجده-روز-کوچکتر-است سرباز کوچکی است<br /> با جنگ بزرگ شده است<br /> و از جنگ، هیجده روز کوچکتر است<br /> هر چیز و همه چیز<br /> در ذهن کوچکش<br /> به جنگ می پیوندد<br /> و بازی های هر روزه اش<br /> چیزی فراتر از جبهه ای کوچک نیست<br /> با بالش ها و پشتی ها سنگر می سازد<br /> و بی مسلسل کوچکش<br /> از سنگر پای به بیرون نمی گذارد<br /> در ذهن کوچکش<br /> نقش های مدور قالی<br /> مین های دشمن است<br /> همیشه، پا را به احتیاط بر زمین می گذارد<br /> در خیابان به هر نظامی سلام می کند<br /> و در اتوبوس خود را تا کنار آنها می کشاند<br /> هر وقت کاغذ و خودکار می خواهد<br /> می دانم که از جبهه<br /> نامه ای برای ما نوشته خواهد شد<br /> هر روز نان سفره را<br /> میان سربازهای خیالش<br /> قسمت می کند<br /> با آنها بر سفره می نشیند<br /> و با آنها غذا می خورد<br /> بر لیوان آب پُل می بندد<br /> و ریحان ها را از آن عبور می دهد<br /> از نمکْپاش<br /> نارنجک می سازد<br /> از قاشق<br /> خمپاره<br /> از چنگال<br /> چلچله<br /> و لبه های نان بَربَری را<br /> با سبزی می پوشاند(تانک را استتار می کند)<br /> هر روز<br /> و هر روز چندین بار<br /> سربازها<br /> تانک ها<br /> و هواپیماهایش را در دو سو می چیند<br /> او همیشه در یک سو می نشیند<br /> و گاهی من و یا مادرش در سویی دیگر<br /> او همیشه ایران است<br /> او همیشه پیروز می شود<br /> و او همیشه از کشتن هیچ سربازی<br /> خوشحال نمی شود<br /> شب های بمباران<br /> با اولین آژیر<br /> مسلسل کوچکش را بر می دارد<br /> و چراغ ها را خاموش می کند<br /> او با معصومیت کودکانه اش<br /> اضطرابش را از ما پنهان می کند<br /> با صدای هر راکت<br /> دست های کوچکش<br /> بر گردنم گره می خورد<br /> او می گوید:<br /> سنگر گرفته ام<br /> و من می دانم پناه آورده است<br /> مهتاب، نگاه هراسناک کودکم را<br /> در چشمانم می نشاند<br /> و تپش های قلب کوچکش<br /> خروشِ خشم را در رگ هایم می گرداند<br /> در خانه سکوت است و در آسمان آوار بمباران<br /> او می گوید: سنگر گرفته ام<br /> ومن، با سرانگشتان قلبم<br /> کتاب مظلومیت را<br /> در چشمان معصوم سرباز کوچکم<br /> ورق می زنم محمدرضا عبدالملکیان Wed, 04 Jul 2012 10:09:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2556